İgnarus tarihçisi Gilbert Philia tarafından Pelagorn Koalisyonu denizlerinde yol alan bir ticaret gemisi kaptanı ile yapılan röportajdan alınan bilgilerle yazılmıştır.
O, zamanın akmadığı, varlığın bulunmadığı boşlukta ortaya çıkmış ilk varlıktır. Milyarlarca yıl boyunca içinde bulunduğu boşlukta tek başına varlığını sürdürmüştür. Tek başına geçirdiği bütün bu zaman içerisinde varlığıyla ne yapacağını bilememiştir. Fakat O, bir şeyin farkına varır: içinde bulunduğu boşluğu istediği gibi şekillendirebiliyordur. Bu şekillendirme özelliğine sahip olsa bile O, kendi gibi var olabilen, bilince sahip bir varlık yaratamıyordur. Milyarlarca yıl süren yalnızlığa katlanamayan O, yeni bir varlık yaratamadığı için yalnızlığına yeni bir çözüm bulur. O, kendinden iki parça koparır ve bu parçaları şekillendirerek kendi gibi bilince sahip iki varlık yaratır. Böylece iki yeni bilinci sıfırdan değil, bizzat kendinden çıkmış parçalarla var eder. Kendine oldukça benzeyen bu yeni iki varlığa, Hepat ve Ratrion isimlerini verir.
Kendinden kopardığı bu iki varlığı ilk günlerinden itibaren yetiştirmeye ve onlara boşluğu nasıl şekillendirebileceklerini öğretmeye başlar. Böylece Hepat ve Ratrion ile beraber içinde bulunduğu mutlak boşluğu belirli bir anlam ile doldurabileceğini düşünür.
O'ndan koparılan iki parça olan Hepat ve Ratrion, boşluğu şekillendirme ve boşluğa anlam katma konusunda O'nun kadar yetenekliydiler. Fakat O gibi boşluğu sadece kendileri için doldurmak istememişlerdi. Hepat ve Ratrion, varlık ve bilinçten yoksun olduğu sürece boşluğun ne kadar doldurulduğunun bir önemi olmadığını düşünüyorlardı. Bu düşüncelerini O'na ilettiklerinde O, bu düşüncelerini kabul etti. Böylece boşluğu kendileri gibi bilince sahip olan varlıklarla doldurmanın yöntemlerini aramaya başladılar.
Hepat ve Ratrion aradıkları yöntemi kendilerini yeniden şekillendirmekte buldular. Hepat, varlığını ve bilincini farklı bir biçime sokarak ilk kadın figürünü temsil etti. Ratrion ise Hepat'ın tersine kendini ilk erkek figürüne büründürdü. Böylece Hepat ve Ratrion beraber cinsiyet kavramını ortaya çıkararak bilinçli bir varlığı var etmenin yöntemini buldular. İlk ortaya çıkardıkları erkek varlığa Scotus ismini verdiler. Fakat bir problem vardı. Scotus, O'nun doğrudan bir parçası olmadığı, sadece onun parçalarından güç aldığı için boşluğu şekillendiremiyordu. Scotus, sadece çoktan boşluk içine yerleştirilmiş unsurlar üzerinde bir kontrol sağlayabiliyordu. Scotus'un bu yetersizliği Hepat ve Ratrion'un sevgisine engel olmuyordu. Onlar, kendi oğulları Scotus'a karşı inanılmaz bir yakınlık hissediyorlardı.
O, Scotus'u kendi yeteneklerine sahip olmayan kusurlu bir varlık olarak görmeye başlamıştı. O'na göre Scotus varlığa ve bilince karşı yapılan bir hakaretten ibaretti. Hepat ve Ratrion'a ortaya çıkardıkları bu varlığı yok etmelerini söyledi. Fakat Hepat ve Ratrion, O'na nazaran Scotus'u bir deney olarak değil, oğulları olarak görüyorlardı. Bu yüzden O'na karşı geldiler.
Hepat ve Ratrion, O'na karşı gelebilecek güce sahip değillerdi. Fakat aynı Scotus'u oluşturdukları gibi yeni çocuklar oluşturarak O'na beraber karşı gelebileceklerini düşündüler. Bunun ardından Hepat ve Ratrion, binlerce çocuğa sahip oldular ve beraber O'na karşı bir savaş açtılar. Hepat ve Ratrion, boşluğu şekillendiremeyen çocuklarına savaşabilmeleri için gezegenleri yarattılar. Böylece çocukları çoktan var olan şeyleri kullanarak O'na karşı gelebileceklerdi.
[Yazar notu: Kaptan'a bu kadar mutlak ve ölümsüz bir varlıkla savaşmanın ne kadar saçma olduğunu demek üzereydim ki, etrafımızı çevreleyen güverte halkının hoşgörülü insanlar olmadığını hatırlayıp sessizliğime gömüldüm.]
O, kendine açılan savaşın farkına varır varmaz karşı saldırıya geçti. Hepat ve Ratrion'u yaratırken yaptığı gibi kendinden bir parça kopardı ve adını "Drav" koydu. Drav, diğer varlıklar gibi belirli bir biçime sahip değildi. Drav, Hepat ve Ratrion'un çocuklarının ense köklerine yerleşti. Ve onları en zayıf anlarında yakalayıp boşluğa geri sürükledi. Drav, adına bugün ölüm dediğimiz şeyin ta kendisiydi.
Drav'ın yaratılmasıyla beraber savaş başladı. Binlerce çocuğuyla beraber savaşan Hepat ve Ratrion, her bir çocukları Drav tarafından alındığında inanılmaz bir acı çekiyorlardı. Bu acılarına bir anlam katmak ve kaybettikleri çocukları adına bir anıt bırakabilmek icin yaşadıkları boşluğa birer ışık hüzmesi bırakıyorlardı. Kaybolan tanrılarımız adına yaratılan bu ışık hüzmelerine günümüzde "yıldız" diyoruz.
Yüzyıllar boyunca süren savaşın ardından Hepat ve Ratrion, sonunda O'nu zayıflatmayı başarmıştı. Fakat O, yok edilemezdi. O'nu zapt etmenin tek yolu kendi parçaları olan Hepat ve Ratrion'un, kendilerini zorla onunla yeniden birleştirip, bilinçlerini kaybetmeden O'nu kontrol altına almalarıydı. Fakat O'nun bilinci kontrol altına alınamayacak kadar güçlüydü. Bu yüzden O, Hepat ve Ratrion bilinçleriyle sonsuza kadar sürecek olan savaşa mahkum oldular.
[Yazar notu: Bu sonsuz savaştan bahsetmeye başladığında kaptanın gözleri bayağı doldu. Biraz ara verdikten sonra tekrar devam etme niyetindeyim. Umarım... ]
Anne ve babalarının yokluğunda kardeşlerine Hepat ve Ratrion'un ilk çocuğu olan Scotus sahip çıktı. Scotus, annelerinin ve babalarının onlara miras bıraktığı boşluğa varlıklarıyla anlam katma görevini yerine getirmek adına kardeşlerinden en ileri çıkanları seçti. Seçtiği kardeşlerini "Erythar" adını koydukları bir yere toplayarak bir yönetim meclisi kurdu. Seçilmeye hak kazanamayan kardeşlerini ise farklı gezegenlere yolladı ve onlara yaşamlarını sürdürüp, soylarını devam ettirerek kendi boşluklarına anlam katmalarını emretti.
Gezegenlere yollanan kardeşler Scotus'un emirlerine uydular. Jenerasyonlar boyunca gönderildikleri gezegenlerde soylarını devam ettirip yaşadılar. Bulundukları gezegenlerin koşullarına adapte olup yaratıldıkları boşluktan gitgide uzaklaştılar. Bu uzaklaşmanın binlerce yıl boyunca sürmesi üzerine biz, yani insanlar ortaya çıktık. Tabii geldiğimiz soy gereği hala Drav, ense köklerimizde bizi zayıf anımızda tekrardan boşluğa sürüklemeyi bekliyor.
Tüm tanrıların lider olarak kabul ettiği, üzerinde bulunduğumuz gezegen de dahil olmak üzere tüm gezegenleri himayesi altında tutan tanrıdır. Bir döngü veya düzene sahip olan her şeyin üzerinde mutlak bir kontrole sahiptir.
Büyük Savaş sırasında bile adalet anlayışını bozmamış, her varlığı eşit olarak kabul eden asil bir tanrıdır. Günümüz toplumlarında bulunan adalet, etik ve ceza gibi kavramların temellerini atmıştır. Sesinin o kadar zarif ve asil olduğu söylenir ki, soru yönelttiği kişiler yalan söyleme kabiliyetlerini kaybedermiş. Savaş Tanrısı Yorta ile iyi anlaştığı söylenemez.
O'na karşı yapılan savaşta Scotus'un yetişemediği yerlerde onun yerine kardeşlerini düzene sokan, onlara savaşmayı öğreten ve cesaret aşılayan tanrıdır. Aynı zamanda Scotus'un seçtiği ilk tanrıdır. Yorta, bize sadece fiziki anlamda savaşmayı değil, içsel dünyamızda verdiğimiz savaşlarla da başa çıkabilmeyi öğretmiştir.
Söylentilere göre oldukça çapkın bir yapıya sahip olan Tanrı Yorta, diğer tanrı ve tanrıçalara göre çok daha içten bir mizaca sahiptir. Hain Thar'kyn ile savaşında kullandığı efsanevi çift baltalarıyla eskiden tek bir kara parçası olan Pelagorn Koalisyonu'nu parçalayarak günümüzdeki "adalar" formuna getirmiştir.
Gezegenleri yaşama uygun hâle getiren, bizi bollukla kutsayan tanrıçamızdır. Büyük Savaş sırasında yanında savaşan kardeşlerinden hiçbir yardımı esirgememiştir. Kardeşleri arasında büyük bir rol model haline gelen Velun, Scotus tarafından Erythar'a çağrılmasına rağmen bu daveti kabul etmemiştir. Velun, kardeşleriyle beraber gezegenler arasında dolaştığı ve bu gezegenlerin huzurunu sağladığı kontrollü bir yaşam amaçlamıştı. Fakat Scotus, davetinin reddedilmesini kabul etmemiş ve kardeşleri arasındaki otoritesini kullanarak Velun'u Erythar'a baskılarla göndermeyi başarmıştı.
Böylece Tanrıça Velun, zorunlu olarak Erythar'da yaşamını sürdürmeye başlar. Ulaşamadığı huzurlu yaşamı kardeşlerinin tadabilmesi için gezegenleri düzenlemeye başlar. Erythar'da yaşadığı süre içerisinde Pogrit ile birbirlerine karşı bir bağlılık hissederler. Bu bağlılıklarını Erythar'da bulunan tüm tanrıların huzurunda evlenerek güçlendirirler.
Şu anda tanrılar ve Büyük Savaş hakkında bu kadar bilgiye sahip olmamızı sağlayan tanrıdır. Büyük Savaş sırasında yusufçuklarını kullanarak boşluğun her tarafında gerçekleşen olayların tümüne şahitlik etmiştir. Bu olayları ise kendi bilinci içerisinde yarattığı kütüphanesine teker teker kaydetmiştir.
Büyük Savaş'ın ardından Scotus, kardeşleri arasından en ileri çıkanları seçmeye başladığında kendisinin seçileceğini çok önceden bilerek Erythar'a Yorta'dan bile önce ulaşmış ve seçileceği zamanı beklemeye başlamıştır. Tüm gezegenlerde yaşanan her şeyi yusufçukları aracılığıyla takip eden Tserenor, hakkımızda topladığı her bilgiyi kütüphanesinde saklamaya devam eder. Sahip olduğu milyarlarca yıllık bilgiler ile sürekli olarak ilgilenen ve yeni keşiflere imza atan Tserenor, Erythar'da bulunan en değerli tanrılar arasında yer alır. Fakat maalesef ki tüm bu başarılarına rağmen diğer tanrı ve tanrıçalar ile iyi anlaştığı söylenemez.
[Yazar notu: Tserenor suratımda istemsiz olarak meşhur İgnarus arabulucusu sırıtışını ortaya çıkardı. Belki de inanmamız gereken varlık Tserenor'dur. Sanırım bilgiyi kaydedenler ve elinde tutanlar hiçbir yerde sevilmiyor.]
Büyük Savaş sırasında Laetit, kardeşlerine diğer ileri çıkan tanrılar gibi yardım edememişti. Onun ne bir savaş yeteneği, ne de kardeşlerine Büyük Savaş sırasında destek çıkabileceği özellikleri bulunuyordu. Bu yetersizliği yüzünden büyük bir üzüntü ve yetersizlik hissi duyan Laetit, kardeşlerine yardım edebilmek adına büyük bir arayışa çıkmıştı. Bu arayışı sırasında kardeşlerinin bilinçlerinin O'nun tarafından saldırıya uğradığını ve bu bilinçlerin yine O tarafından manipüle edilerek birbirlerine düşürülmeye çalıştığını farketmişti. Bu durumun onları zamanla yenilgiye sürükleyeceğini düşünen Laetit, kardeşlerinin bilinçlerini O'ndan koruyabilmek adına kendi yazdığı şarkıları söylemeye başladı. Kardeşleri Laetit'in şarkılarında belki de hiç bir zaman hissetmedikleri mutluluk ve eğlence duygusunu bulmuşlardı. Nitekim Laetit'in şarkıları hem güvenliğin hem de eğlencenin sembolü haline gelmişti.
Savaşın ardından Scotus, Laetit'i ileri gelen kardeşlerinden biri olarak seçmiş ve Erythar'a davet etmiştir. Laetit, bize en kötü zamanlarımızda umudun ateşini tekrardan yakabilmemiz için içimizde her zaman bulunan mutluluk ve neşe duygusunu kullanmamız gerektiğini öğretir.
[Yazar notu: Kaptan, Laetit'ten bahsederken gemide bulunan kişiler başlarını hafifçe öne eğdiler. Önceki anlattıklarında böyle bir ortak tepki yoktu. Sanırım bu topluluğun Laetit'e karşı ayrı bir sevgisi var.]
Discerna, savaş sırasında akıl almaz hızıyla kardeşlerini boşluğa sürükleyen Drav'ın elinden kurtarabiliyordu. Kurtardıktan sonra ise kardeşlerinin varlıklarını Hepat ve Ratrion'a götürüp onları yeniden eski biçimlerine kavuşturuyordu. Fakat Hepat ve Ratrion O ile sonsuz bir savaşın içine girmişti. Discerna bu savaş sonrasında kardeşlerini Drav'ın elinden kurtarsa bile onları biçimlerine tekrar kavuşturamıyordu. Ne de olsa boşluğu sadece Hepat ve Ratrion biçimlendirip çocuklarını hayata döndürebiliyordu.
Büyük Savaş'ın ardından Scotus, Discerna'ya yeteneklerini Hepat ve Ratrion'un yokluğunda yeniden kullanabilmesi için yeni bir fırsat vermişti. Drav'ın elinden kurtarılan varlıklara biçimlerini yeniden veremiyorlardı. Bunu telafi edebilmek için Scotus, Velun ve Laetit'ten Erythar'da bir bahçe oluşturmalarını istedi. Bu bahçeye biçimleri yok olmuş olsa bile varlıklar girecek ve bilinçlerini sonsuza kadar huzur içerisinde koruyabileceklerdi. Fakat sonsuza kadar huzur ve mutluluk vadeden bu bahçeye her varlık alınmayacaktı. Ne de olsa her varlık temiz veya onurlu değildi. Bu yüzden tanrılar, Discerna'nın kurtardığı varlıkların geçmişlerine Tserenor'un yardımıyla bakıyor ve bu varlığın bahçeye girişine izin verilip verilmeyeceğine geçmişine göre karar veriliyordu. Eğer ki söz konusu varlığın geçmişinin kötü ve onursuz olduğuna kanaat getirilirse varlık Drav'a geri verilip yok olmaya mahkum ediliyordu.
Scotus, bu sistemi getirme kararı aldığında ona karşı çıkmaya çalışan bir tanrı oldu. Fakat o şu an anlatılacak bir konu değil.
O'nun kendinden bir parça kopararak ortaya çıkardığı biçimsiz ve muğlak bir varlıktır. Hepat ve Ratrion'un soyundan gelen herkesin ense köküne yerleşerek onların en zayıf anını beklemeye başlar. O anı yakaladığında varlığı biçiminden kopararak boşluğa yani yok oluşa sürükler.
Thar'kyn, savaş sırasında kıvrak zekası ve öngörülemezliğini kullanarak O'na büyük zararlar vermiştir. Fakat bu özellikleri onu savaş sırasında ne kadar öne çıkarmış olsa da kullandığı yöntemler dolayısıyla kardeşleri ona her zaman mesafeli yaklaşmıştır. Thar'kyn, savaşın ardından Scotus tarafından Erythar'a davet edilmiştir. Fakat burada da ona olan bakış açısı değişmemiş ve kendini yeniden tek başına bulmuştur.
Erythar'da geçirdiği zaman içerisinde Velun ve Pogrit onu ne kadar doğruya çekmeye çalışsa da o kendi pis yollarından vazgeçmemiş ve tanrıların otoritelerine karşı çıkma cüretinde bulunmuştur. Thar'kyn, Discerna tarafından Drav'dan kurtarılan tüm varlıkların kutsal bahçeye yargılanmadan gönderilmesini söylemişti. Bunu söylemesinin nedeni ise Erythar'da kendi gibi pis niyetli varlıkları toplayıp kendine bir ordu toplamaktı. Tabii Scotus, onun Erythar'ı ele geçirmesine hiçbir zaman izin vermemiştir. Scotus, Tserenor ve Yorta'ya Thar'kyn'i yok etme görevi vermiştir. Bu iki tanrı karşısında çaresiz kalan hain Thar'kyn, savaş tanrımız Yorta tarafından yok edilmiştir. Bunun üzerine Erythar'da bazı hainler Thar'kyn'in safında dursa da güçleri bir sorun çıkarmaya yetmemiştir. Günümüzde bile hala Thar'kyn destekçisi onursuzlar bulunmaktadır.
[yazar notu: Benim kanaatimce tanrı Thar'kyn, kaptanın tamamen kişisel görüşleri üzerine bana böyle anlatıldı. Tarafsız birinden bu hikayeyi yeniden dinlemem gerekecek.]
Büyük Savaş sırasında aktif olarak rol oynamasa bile Scotus tarafından Erythar'a davet edilmiştir. Bunu birçok nedene bağlayabiliriz fakat benim kanaatimce Scotus, Fidelia'nın birliktelik ve soyun gücü hakkındaki görüşlerini oldukça etkileyici buldu. Etrafta Fidelia hakkında birçok pis söylenti dolaşıyor olsa da onlara inanmamak gerekir. Fidelia, oldukça saf ve temiz bir tanrıçadır.
[yazar notu: Fidelia'nın Thar'kyn'le garip bir ilişkisi olduğunu duymuştum. Kaptan'ın bunu bilmiyor olma ihtimali yok. Yine de sormayacağım. Fidelia'yı anlatma konusunda pek istekli değil gibi görünüyor. Aynı Thar'kyn gibi bu hikayeyi de daha tarafsız birisinden dinleyeceğim.]
Visarius, Büyük Savaş döneminde yaşamamış olan genç bir tanrıdır. Kendisi ihanetçi Thar'kyn'in oğludur. Buna rağmen tanrılar onun kutsal bahçeyi korumasına izin vermiştir. Bu da tanrılarımızın merhametini açıkça gözler önüne serer.
[yazar notu: Babasının karşı çıktığı düzeni korumaya zorlanması ne kadar merhametli bir hareket değil mi?]
Written based on information gathered from an interview conducted by Ignarus historian Gilbert Philia with a trade ship captain sailing in the Pelagorn Coalition seas.
The One is the first being to emerge in the void where time does not flow and existence does not exist. For billions of years, it sustained its existence alone in the void it inhabited. Throughout all this time spent alone, it did not know what to do with its existence. However, The One realizes something: it can shape the void it inhabits as it wishes. Even though it possesses this shaping ability, The One cannot create a being that can exist like itself, with consciousness. Unable to bear the loneliness that lasted billions of years, The One, since it could not create a new being, finds a new solution to its loneliness. It tears two pieces from itself and shapes these pieces to create two beings with consciousness like itself. Thus, it brings two new consciousnesses into existence not from nothing, but from pieces that came directly from itself. It names these two new beings, which are quite similar to itself, Hepat and Ratrion.
From their first days, it begins to raise these two beings it tore from itself and teach them how to shape the void. Thus, it thinks that together with Hepat and Ratrion, it can fill the absolute void it inhabits with a certain meaning.
Hepat and Ratrion, the two pieces torn from The One, were as capable as The One in shaping the void and giving meaning to it. However, unlike The One, they did not want to fill the void only for themselves. Hepat and Ratrion thought that as long as the void lacked existence and consciousness, it did not matter how much it was filled. When they conveyed these thoughts to The One, The One accepted them. Thus, they began to search for methods to fill the void with beings that had consciousness like themselves.
Hepat and Ratrion found the method they sought in reshaping themselves. Hepat transformed its existence and consciousness into a different form, representing the first female figure. Ratrion, in contrast to Hepat, clothed itself in the first male figure. Thus, Hepat and Ratrion together brought forth the concept of gender and found the method to bring a conscious being into existence. They named the first male being they created Scotus. However, there was a problem. Since Scotus was not a direct part of The One, but only drew power from its pieces, it could not shape the void. Scotus could only exercise control over elements already placed within the void. This inadequacy of Scotus did not hinder the love of Hepat and Ratrion. They felt an incredible closeness toward their son Scotus.
The One began to see Scotus as a flawed being that did not possess its own abilities. According to The One, Scotus was nothing but an insult to existence and consciousness. It told Hepat and Ratrion to destroy this being they had created. However, unlike The One, Hepat and Ratrion saw Scotus not as an experiment, but as their son. Therefore, they defied The One.
Hepat and Ratrion did not possess the power to stand against The One. However, they thought they could stand against The One together by creating new children, just as they had created Scotus. Following this, Hepat and Ratrion had thousands of children and together declared war on The One. Hepat and Ratrion created planets for their children, who could not shape the void, so they could fight. Thus, their children could stand against The One by using things that already existed.
[Author's note: I was about to tell the captain how absurd it was to fight such an absolute and immortal being when I remembered that the deck crew surrounding us were not tolerant people and fell into silence.]
As soon as The One realized the war declared against it, it launched a counterattack. Just as it had done when creating Hepat and Ratrion, it tore a piece from itself and named it "Drav." Drav did not have a specific form like other beings. Drav settled at the nape of the necks of the children of Hepat and Ratrion. And it caught them in their weakest moments and dragged them back into the void. Drav was death itself, which we call by that name today.
With the creation of Drav, the war began. Hepat and Ratrion, fighting alongside their thousands of children, suffered incredible pain each time one of their children was taken by Drav. To give meaning to this pain and to leave a monument in the name of the children they lost, they left beams of light in the void where they lived. We call these beams of light created in the name of our lost gods "stars" today.
After the war that lasted for centuries, Hepat and Ratrion had finally succeeded in weakening The One. However, The One could not be destroyed. The only way to subdue it was for Hepat and Ratrion, its own pieces, to forcibly reunite with it and bring it under control without losing their consciousness. However, The One's consciousness was too powerful to be controlled. Therefore, The One, Hepat, and Ratrion were condemned to an eternal war with their consciousnesses.
[Author's note: When he began to speak of this eternal war, the captain's eyes filled quite a bit. I intend to continue after a short break. I hope...]
In the absence of their parents, Scotus, the first child of Hepat and Ratrion, took care of his siblings. Scotus selected the most outstanding among his siblings to fulfill the task of giving meaning to the void their mother and father had bequeathed to them with their existence. He gathered the selected siblings in a place they called "Erythar" and established a governing council. He sent the siblings who did not earn the right to be selected to different planets and ordered them to sustain their lives, continue their lineage, and give meaning to their own voids.
The siblings sent to the planets obeyed Scotus's orders. For generations, they continued their lineage and lived on the planets to which they were sent. They adapted to the conditions of the planets they were on and gradually distanced themselves from the void in which they were created. After this distancing continued for thousands of years, we, that is, humans, emerged. Of course, due to the lineage from which we came, Drav still waits at the nape of our necks to drag us back into the void in our weakest moments.
The god accepted as leader by all gods, who holds all planets, including the planet we inhabit, under his protection. He has absolute control over everything that has a cycle or order.
A noble god who did not corrupt his understanding of justice even during the Great War, accepting every being as equal. He laid the foundations of concepts such as justice, ethics, and punishment found in today's societies. It is said that his voice is so elegant and noble that those to whom he directs questions lose their ability to lie. It cannot be said that he gets along well with the War God Yorta.
The god who, in the war against The One, organized his siblings in places where Scotus could not reach, taught them to fight, and instilled courage in them. He is also the first god chosen by Scotus. Yorta has taught us not only to fight in the physical sense but also to cope with the battles we give in our inner world.
According to rumors, God Yorta, who has a rather promiscuous nature, has a much more sincere temperament compared to other gods and goddesses. With the legendary twin axes he used in his battle against the traitor Thar'kyn, he split the Pelagorn Coalition, which was once a single landmass, into its current "islands" form.
Our goddess who makes planets suitable for life and blesses us with abundance. During the Great War, she did not withhold any help from the siblings fighting by her side. Velun, who became a great role model among her siblings, did not accept this invitation despite being called to Erythar by Scotus. Velun had aimed for a controlled life where she would travel among planets with her siblings and ensure the peace of these planets. However, Scotus did not accept the rejection of his invitation and succeeded in sending Velun to Erythar through pressure, using his authority among his siblings.
Thus, Goddess Velun began to live in Erythar by force. She begins to arrange the planets so that her siblings can taste the peaceful life she could not reach. During the time she lived in Erythar, she and Pogrit felt a devotion toward each other. They strengthened this devotion by marrying in the presence of all the gods in Erythar.
The god who enables us to have so much information about the gods and the Great War today. During the Great War, he witnessed all the events occurring throughout the void using his dragonflies. He recorded these events one by one in the library he created within his own consciousness.
After the Great War, when Scotus began to select the most outstanding among his siblings, Tserenor, knowing very well in advance that he would be selected, reached Erythar even before Yorta and began to wait for the time of his selection. Tserenor, who follows everything happening on all planets through his dragonflies, continues to store every piece of information he gathers about us in his library. Tserenor, who constantly deals with the billions of years of information he possesses and makes new discoveries, is among the most valuable gods in Erythar. Unfortunately, despite all these achievements, it cannot be said that he gets along well with other gods and goddesses.
[Author's note: Tserenor involuntarily brought out the famous Ignarus mediator grin on my face. Perhaps the being we should believe in is Tserenor. I think those who record and hold information are not loved anywhere.]
During the Great War, Laetit could not help her siblings like the other outstanding gods. She had neither combat abilities nor qualities that could support her siblings during the Great War. Due to this inadequacy, Laetit, feeling great sorrow and inadequacy, set out on a great quest to help her siblings. During this quest, she discovered that her siblings' consciousnesses were being attacked by The One and that these consciousnesses were being manipulated by The One to turn them against each other. Thinking that this situation would lead them to defeat over time, Laetit began to sing the songs she had written to protect her siblings' consciousnesses from The One. Her siblings found in Laetit's songs perhaps feelings of happiness and joy they had never felt before. Indeed, Laetit's songs became symbols of both safety and entertainment.
After the war, Scotus selected Laetit as one of his leading siblings and invited her to Erythar. Laetit teaches us that we must use the feelings of happiness and joy that always exist within us to rekindle the fire of hope in our worst times.
[Author's note: When the captain spoke of Laetit, the people on the ship slightly bowed their heads. There was no such common reaction in his previous accounts. I think this community has a special love for Laetit.]
During the war, Discerna was able to save his siblings from Drav, who dragged them into the void with incredible speed. After saving them, he took their beings to Hepat and Ratrion and restored them to their former forms. However, Hepat and Ratrion had entered into an eternal war with The One. After this war, even if Discerna saved his siblings from Drav, he could not restore them to their forms. After all, only Hepat and Ratrion could shape the void and bring their children back to life.
After the Great War, Scotus gave Discerna a new opportunity to use his abilities again in the absence of Hepat and Ratrion. They could not restore the forms of the beings saved from Drav. To compensate for this, Scotus asked Velun and Laetit to create a garden in Erythar. Even if the beings had lost their forms, they would enter this garden and preserve their consciousness in peace forever. However, not every being would be admitted to this garden, which promised eternal peace and happiness. After all, not every being was pure or honorable. Therefore, the gods look into the pasts of the beings saved by Discerna with the help of Tserenor and decide whether the being will be allowed to enter the garden based on its past. If it is concluded that the being's past is bad and dishonorable, the being is returned to Drav and condemned to annihilation.
When Scotus decided to introduce this system, there was one god who tried to oppose him. However, he is not a subject to be told at this moment.
A formless and vague being that The One created by tearing a piece from itself. It settles at the nape of the neck of everyone from the lineage of Hepat and Ratrion and waits for their weakest moment. When it catches that moment, it tears the being from its form and drags it into the void, that is, annihilation.
During the war, Thar'kyn inflicted great damage on The One using his agility and unpredictability. However, even though these traits brought him to the forefront during the war, his methods caused his siblings to always keep their distance from him. After the war, Thar'kyn was invited to Erythar by Scotus. However, even there, the perception of him did not change, and he once again found himself alone.
During his time in Erythar, even though Velun and Pogrit tried to pull him toward the right path, he did not abandon his foul ways and dared to oppose the gods' authority. Thar'kyn had said that all beings saved from Drav by Discerna should be sent to the sacred garden without judgment. The reason he said this was to gather beings with foul intentions like himself in Erythar and form an army. Of course, Scotus never allowed him to seize Erythar. Scotus gave Tserenor and Yorta the task of destroying Thar'kyn. The traitorous Thar'kyn, helpless before these two gods, was destroyed by our war god Yorta. Although some traitors in Erythar stood by Thar'kyn, their power was not sufficient to cause a problem. Even today, there are still dishonorable ones who support Thar'kyn.
[Author's note: In my opinion, the god Thar'kyn was described to me entirely based on the captain's personal views. I will need to listen to this story again from someone more neutral.]
Even though she did not play an active role during the Great War, Fidelia was invited to Erythar by Scotus. We can attribute this to many reasons, but in my opinion, Scotus found Fidelia's views on the power of companionship and lineage quite impressive. Even though there are many foul rumors about Fidelia, we should not believe them. Fidelia is a very pure and clean goddess.
[Author's note: I had heard that Fidelia had a strange relationship with Thar'kyn. There is no way the captain does not know this. Still, I will not ask. He does not seem very willing to talk about Fidelia. Just like Thar'kyn, I will listen to this story again from someone more neutral.]
Visarius is a young god who did not live during the Great War period. He is the son of the traitor Thar'kyn. Despite this, the gods have allowed him to guard the sacred garden. This clearly demonstrates the mercy of our gods.
[Author's note: How merciful it is to force him to protect the order his father opposed, is it not?]