Pelagion Mitolojisi'nden alınan bu hikâye, İgnarus tarihçisi olan Gilbert Philia'nın Pelagorn Adası'ndaki bir balıkçıyla yaptığı röportajdan alınan bilgiler ile yazılmıştır.
[Yazar notu: Pelagorn Koalisyonu'nun içerisinde bulunan adalarda geçirdiğim zaman süresinde; burada yaşayan insanların, biz kara halkına göre ne kadar farklı olduğuna sürekli olarak şahitlik ediyorum. Bu farklılıklardan beni en şaşırtanı gündelik hayatlarında iletişim kurarken mitolojilerinden alınan deyimleri ne kadar fazla kullandıkları olmuştur. Bu deyimlerin arasından en çok merakımı depreştiren \"Urnas gibi dans etmek\" olmuştur. Fakat bu deyimin kökenini ne zaman sorsam cevapsız bırakıldım. Uzun süredir merak ettiğim cevabı bana bir balıkçı verdi.]
Urnas aslında bundan yüzyıllar önce hüküm sürdüğü söylenen bir kraldır. Kral Urnas, halkı tarafından sevilen ve saygı duyulan bir kralmış. Vergileri ihtiyaca göre toplar, durumu olmayanlardan hiç almazmış. Düzenli olarak halkının arasına karışır, yapılması gereken yenilikleri bizzat kendi tespit edermiş. Ancak Kral Urnas'ın devası bulunamayan bir hastalığı varmış. Mutsuzluk hastalığı...
Değer verdikleri krallarının bu hastalığını düzeltmek isteyen halk; sürekli olarak kralları adına şenlikler düzenler, ona en değer verdikleri mallarını hediye ederlermiş. Fakat halkın bütün bu uğraşlarına rağmen Kral Urnas, hastalığından kurtulamamış. Gün geçtikçe Kral Urnas'ın hastalığı, o kadar ilerlemiş ki hem uykudan hem de yemekten kesilmiş. Krallarının erken ölümünden korkan halk, son çare olarak bir gece bir araya gelip Tanrı Laetit'e yardım çağrısında bulunma kararı almış.
Geceyi bitiren Altun'un ilk ışıklarıyla halk, Tanrı Laetit'in çağrılarını kabul ettiğinin farkına varır. Kral Urnas; halkının arasında yüzündeki parlak gülümsemeyle geziyor, ozanların onun adına çaldığı şarkılara halkı ile beraber dans ederek eşlik ediyordur. Sonunda krallarının çetin hastalığına çözüm bulan halk, yorgunluktan uyuya kalana kadar eğlencelerine devam ederler.
[Yazar notu: Deyimin aslında Tanrı Laetit'in bir kutsamasını yansıttığını düşünmeye başlamışken, yaşlı balıkçı elindeki oltayı bıraktı ve ciddi bir yüz ifadesiyle hikâyesine devam etti.]
Danslar ve kahkahalar eşliğinde uyuyan halk, demir kadar sert bir haber ile uyandılar. Kral eski mutsuz hâline geri dönmüştü. Hatta eski hâlinden bile beter bir hâlde idi. Kral Urnas, yatağından kalkmamış, odasına yemek veya su bırakılmasını bile istememişti.
Kral Urnas, Tanrı Laetit'in kutsamasıyla mutsuzluk denizinin içinden çıkabilmişti. Fakat o kadar yükselmişti ki geri düştüğünde daha derinlere inmişti.
Krallarının mutsuzluğunun daha da arttığını fark eden halk, çözümü yeniden Tanrı Laetit'e danışmakta buldular. Bu sefer krallarının yeniden mutsuzluk hastalığına yakalanmaması için çok daha büyük bir seremoni hazırlandı. Tüm halkın ellerinden geldiğince katkıda bulunduğu seremoni, gecenin sonuna kadar sürdü. Altun'un ışıkları halka uyanma vaktinin geldiği haberini verdiğinde halk, beklenmedik bir manzara ile karşılaştılar.
Kral Urnas, şatosunun kapılarını tüm halkın girişine müsaade edebilmek adına açmıştı. Şatonun içerisinde Kral Urnas, tüm halkı için bir ziyafet hazırlamıştı. Bunu gören halk, büyük bir heyecanla şatonun içerisine doluştu. İçeride önce tıka basa doydular ardından günün sonuna kadar kralları ile beraber sarhoş olarak, müzikler eşliğinde dans ettiler. Bu masallara layık günün ardından halk evlerine dağıldı. Kimse itiraf edemese bile, halktan olan herkes uyandıklarında krallarının yeniden mutsuzluğa bürüneceğinden korkuyordu.
Halk uyandığında onları şatonun onları davet edercesine açılmış kapıları karşıladı. \"Kralımız mutsuzluğa karşı koyabildi!\" diye düşündü halk. Ve şatonun içerisine yeniden heyecanla doluştular. Kral Urnas, onlara ziyafet sırasında katılmamıştı. Fakat sıra sarhoş olmaya geldiğinde Kral Urnas, halkına kendini gösterdi. Krallarını alkışlar ve şarkılar eşliğinde karşılayan halk, krallarında bir gariplik olduğunun farkına vardılar. Kral Urnas'ın yüzünden belli oluyordu ki gece boyunca uyumadığı, hatta içmeyi hiç bırakmadığı anlaşılıyordu.
Bu garip manzara karşısında kralları ile konuşmaya çalışan kişiler, cevapsız bırakıldı. Halk, dakikalar geçtikçe ortamın ne kadar gerildiğinin farkına varabiliyordu. Bu gerginliğe katlanamayan kişiler şatodan çıkmak istediler. Fakat kralın muhafızları onlara izin vermedi. Bu sırada günün başından beri ağzını içkisinden yudum almak dışında açmayan Kral Urnas'tan bir emir geldi: \"Dans edin.\"
Halk, krallarına yorgun olduklarını ve yarın devam etmenin daha mantıklı olacağını izah etmeye çalışsalar da herhangi bir karşılık alamadılar. Dışarıya zorla çıkma kararı aldıklarında ise onları muhafızların kırbaçları karşıladı. Belliydi ki bu şatodan çıkmalarının tek yolu krallarının emrine uymaktı.
Halk, zorla içirildikleri içkilerden kusmaya, sürekli olarak dans etmelerinden dolayı kırılan ayaklarından ötürü acıdan bağırmaya başladılar. Yaşlı olanlar ilk ölenler oldu. Onları çocuklar ve kadınlar takip etti. Gecenin sonuna kadar devam eden bu eziyete Altun'un ışıkları son verdi. Halk arasından sadece yürüyebilenler evlerine dönebildi. Her evin başına birer tane muhafız, halktan kişilerin kaçmaması adına yerleştirilmişti. Halk, uyandıklarında onları yeni bir eziyetin beklediğinin farkındalardı.
O gece halktan onlarca kişi Tanrı Laetit'e çaresizce dua ettiler. O'ndan krallarının kendilerine eziyet etmeden mutlu olabilmesini dilediler.
Bu sefer halkı Altun'un sarı ışıkları yerine Silin'in çalıntı ışıkları uyandırdı. Halk, evlerinden çıktığında onları kralları karşıladı. Sokağın ortasında yüzünde o parlak gülümsemesiyle dans ediyordu. Ayaklarının tabanlarında oluk oluk kan akıyor, gülmeye çalışsa bile yırtılan ses telleri ona izin vermiyordu. Belli ki halkın duaları bir kez daha kabul olmuştu. Kral Urnas, ölene kadar halkının gözü önünde dans etti. Bu sırada kimse onu durdurmaya çalışmadı bile.
En sonunda Kral Urnas'ın vücudu pes etti. Yüzündeki parlak gülümseme ile sokağın ortasında öldü. Halk, krallarının cesedini denize attı. Ardından gündelik hayatlarına bir gün bile Kral Urnas'ı düşünmeden devam ettiler.
[Yazar notu: İnsan, ada halkları ve kültürleri hakkında yeni bilgilere vakıf oldukça dehşete kapılıyor cidden.]
This story, taken from Pelagion Mythology, is based on information gathered by Ignarus historian Gilbert Philia from an interview with a fisherman on Pelagorn Island.
[Author's note: During the time I have spent on the islands within the Pelagorn Coalition, I constantly witness how different the people who live here are compared to us landfolk. What surprises me most among these differences is how often they use idioms taken from their mythology in everyday speech. Of these idioms, the one that most stirred my curiosity was “to dance like Urnas.” Yet whenever I asked about the origin of this saying, I was met with silence. The answer I had long sought was finally given to me by a fisherman.]
Urnas was, in fact, a king said to have ruled centuries ago. King Urnas was loved and respected by his people. He collected taxes according to need and took nothing from those who could not afford it. He would regularly walk among his people and personally identify the improvements that needed to be made. Yet King Urnas had an affliction for which no cure could be found: the sickness of unhappiness.
Wishing to cure their beloved king of this illness, the people constantly organized festivals in his honor and offered him their most precious possessions as gifts. But despite all their efforts, King Urnas could not escape his sickness. As the days passed, his condition worsened to the point that he neither slept nor ate. Fearing their king’s early death, the people, as a last resort, gathered one night and decided to call upon the god Laetit for aid.
With the first light of Altun that ended the night, the people realized that the god Laetit had answered their call. King Urnas was walking among his people with a bright smile on his face, dancing with them to the songs the bards played in his honor. At last, the people had found a cure for their king’s severe illness, and they continued their revelry until they fell asleep from exhaustion.
[Author's note: Just as I was beginning to think that the expression reflected a blessing from the god Laetit, the old fisherman set down his fishing rod and continued his story with a grave expression.]
Those who had fallen asleep amidst dancing and laughter awoke to news as hard as iron. The king had returned to his former unhappy state—indeed, to a state even worse than before. King Urnas would not rise from his bed and refused to have food or water brought to his chamber.
By Laetit’s blessing, King Urnas had been able to rise from the sea of sorrow. Yet he had risen so high that when he fell, he sank even deeper than before.
Realizing that their king’s misery had only grown, the people once again sought counsel from the god Laetit. This time, to ensure that their king would not be struck again by the sickness of unhappiness, they prepared a much grander ceremony. Everyone contributed as much as they could, and the ceremony lasted until the end of the night. When Altun’s light announced to the people that it was time to wake, they were met with an unexpected sight.
King Urnas had opened the gates of his castle so that all of his people might enter. Inside, he had prepared a great feast for everyone. Seeing this, the people rushed excitedly into the castle. There, they first ate until they were completely full, and then, together with their king, they drank and danced to music until the day was done. After this storybook day, the people returned to their homes. Though none would admit it aloud, everyone secretly feared that when they awoke, their king would once again be shrouded in sorrow.
When the people awoke, they found the castle doors open as if inviting them in. “Our king has overcome his sorrow!” they thought. And once more they hurried inside in excited crowds. King Urnas had not joined them during the feast. But when it came time to drink again, he appeared before his people. As they welcomed their king with applause and song, they realized that something was wrong. From his face it was clear that he had not slept at all during the night—and that he had never stopped drinking.
Those who tried to speak with their king in the face of this strange sight received no answer. As the minutes passed, the people could feel the atmosphere grow tenser and tenser. Those who could no longer bear this tension tried to leave the castle, but the king’s guards would not allow it. At that moment, a command came from King Urnas, who had not opened his mouth all day except to drink: “Dance.”
The people tried to explain to their king that they were tired and that it would be more sensible to continue tomorrow, but they received no reply. When they tried to force their way outside, they were met by the whips of the guards. It was clear that the only way to leave the castle was to obey their king’s command.
The people began to vomit from the drink that was forced upon them and screamed in pain as their feet broke from constant dancing. The elderly were the first to die. They were followed by the children and the women. This torment continued until Altun’s light brought the night to an end. Only those still able to walk managed to return to their homes. A guard was stationed at the door of each house to prevent anyone from escaping. When the people went to sleep, they knew that another night of torment awaited them.
That night, dozens of people desperately prayed to the god Laetit. They begged that their king might find happiness without torturing them.
This time, it was not Altun’s golden light but Silin’s stolen light that woke the people. When they stepped out of their homes, they were greeted by their king. He was dancing in the middle of the street, smiling brightly. Blood poured from the soles of his feet, and even when he tried to laugh, his torn vocal cords would not allow him to make a sound. Clearly, the people’s prayers had once again been answered. King Urnas danced before the eyes of his people until the day he died. In all that time, no one even tried to stop him.
At last, King Urnas’s body gave out. He died in the middle of the street with that bright smile still on his face. The people threw their king’s corpse into the sea. Afterwards, they went on with their daily lives without thinking of King Urnas for even a single day.
[Author's note: Truly, the more one learns about island peoples and their cultures, the more horrifying it becomes.]