Pelagion Mitolojisi'nden alınan bu hikâye, İgnarus tarihçisi Gilbert Philia'nın, Orien Adası'nda bir mezarın üzerinde okuduğu yazıdan aktarılmıştır.
[Yazar Notu: Orien Adası'nda ulaşmak istediğim belirli bir nokta olmadan, özgürce geziyordum. Ayaklarım beni, adanın başkenti Taren Şehri'ne bağlanan bir yola sürükledi. Doğa tarafından saklanmak istenirmişçesine sarılıp kaplanmış bu yolu takip ettim ve karşıma dokuz tane isimsiz mezar çıktı. Bu dokuz mezarın sekizinin üzerinde, adalet tanrısı Pogrit'i simgeleyen semboller ve işlemeler vardı. Dokuzuncu mezarın üzerine ise kazınmış tek bir hikâye yazılıydı. Merakla okumaya başladım.]
"Dokuz tane, yasalar tarafından idamı istenen 'suçlu', ölümlerinden kaçmak adına bu yolu kaplayan ormana kaçtı. Suçları ağırdı belki, fakat ruhları hafif ve nazikti. Onlar da hak ettikleri cezanın idam olduğunun farkındaydı. Fakat adaletle yüzleşemediler. Yüzlerce defa Tanrı Pogrit'ten af dilediler, ancak bu haykırışları hiçbir zaman karşılık bulmadı.
Haftalar boyunca ormanın içinde saklandılar. Onları arayan kimse yoktu belki de. Ama saklanmaya istikrarla devam ettiler. Bir gün, saklandıkları ormanı ikiye yaran bu yoldan sürüyle insanın geçtiğini fark ettiler. Niyetleri yürüyüşlerinden, hatta varlıklarından belliydi. Eşkıyaydı bunlar; hedefleri ise Taren Şehri'nin dışında kalan savunmasız yerleşkelerdi. Dokuz suçlu, açgözlülükleri uğruna her masumun canına kıymaya hazır bu eşkıyaları dikkatle izledi. İçlerinden hepsinin onları durdurmak geliyordu, ancak hiçbiri harekete geçemedi. Ne de olsa onlardan farkları neydi ki?
Çok geçmeden eşkıyaların çıkardığı dehşetin sesleri dokuz suçlunun kulağına kadar ulaştı. Sırtlarını dönüp bütün bu katliama göz yummak istediler. Ancak gönülleri buna el vermedi. Evet, belki de o eşkıyalar kadar suçluydular ama insanlıklarını kaybetmemişlerdi. Eşkıyalar, arkalarında kendi elleriyle oluşturdukları yıkımı bırakarak geldikleri yere geri dönmeye başladı. Dönerken, ne zaman yeniden geleceklerini tartışıyorlardı. Kendilerine bir ay süre vermişlerdi. Bir ay sonra aynı dehşeti, şehir muhafızlarının bile umursamadığı gariban kesime yeniden yaşatacaklardı.
Eşkıyaların gazabına uğramış herkes bir gün geri döneceklerini biliyordu. Fakat tam olarak ne zaman döneceklerini yalnızca idamına karar verilmiş bu dokuz suçlu biliyordu. Şehre gidip öğrendiklerini anlatmak isteseler de, varır varmaz yakalanacaklarını biliyorlardı. Ancak masumların yeniden katledilmesine göz yumamazlardı. Bu yüzden bir karar verdiler: Eşkıyalar bir ay sonra buradan geçerken onları bizzat kendileri durduracaktı. Belki de bunu başarırlarsa Tanrı Pogrit onları affedebilirdi.
Ellerinde sopalarla kendilerini eğitmeye başladılar. Yürekleri bir savaşçı kadar cesurdu, fakat vücutları yetersizdi. Eşkıyaların savaşa alışmış bedenleri karşısında çaresiz kalacakları kesindi. Bu acı gerçeğin karşısında çaresizce Tanrı Pogrit'ten yardım istediler.
'Yüce Pogrit… Biliyoruz ki doğru olandan kaçtık. Her gün bunun için pişmanız. Fakat biz tanrı değiliz; biz insanız, ölmekten korkarız. Bize yardım et ki cezamızı başkalarına hayat vererek ödeyelim!'
Gece edilen dualarının karşılığını sabah yağan yağmurla aldılar. Yaşlı bir adamın at arabası yolda çamura saplanmıştı. Arabanın içinde ise, yağmurlu kara havada bile parlayan kılıçlar vardı. Dokuz suçlu, yaşlı adama dertlerini ve hikâyelerini anlatmak istedi, fakat kimsenin onlar gibi suçlularla empati kurmayacağını düşündüler. Son çareyi, ellerindeki sopalarla yaşlı adamı arabadaki kılıçları vermesi için tehdit etmekte buldular.
Yaşlı adam tehditlere karşı alaycı bir şekilde gülümsedi ve belindeki kılıcı çekerek dokuz suçlunun dokuz sopasını paramparça etti. Suçlular şaşırdı, fakat korkmadılar. Çünkü bu yaşlı adamın tecrübeli bir savaşçı olduğu belliydi; hem de yanında bir sürü kılıç taşıyan bir savaşçı.
Ellerindeki yarım sopaları yere attılar ve son bir umutla hikâyelerini, amaçlarını anlattılar. Yaşlı adam onları anlayışla dinledi ve ardından kendi hikayesini paylaştı. Bir kılıç ustasıydı. Çok sevdiği öğrencisi de eskiden, tıpkı bu dokuz suçlu gibi bir günahkârdı. Buna rağmen onu kabul etmişti. Öğrencisi kendisi gibi bir kılıç ustası olunca, yaşlı adam emekli olmaya karar vermişti. Tüm kılıçlarını, sakin ve tatmin olduğu bir hayat sürmek için satmaya gidiyordu.
Yaşlı adam, bu dokuz suçluyu aynı kendi öğrencisi gibi, üstü çamurla kaplı elmaslar olarak tanımladı. Onları, eşkıyaların geleceği zamana kadar gerçek kılıçlarla ve tekniklerle eğitmeye karar verdi.
Aradan bir ay geçti ve sonunda zaman geldi. Eşkıyalar bugün baltaları ve dehşetleriyle geri dönecekti. Dokuz suçlu yan yana durdu ve kılıç ustalarının gözetimi eşliğinde yolu kapattı. Eşkıyalar karşılarında belirdi. Sayıları artmıştı; demek ki yağmaladıklarıyla güçlenmişlerdi. Elli kişilik bir eşkıya grubu ile, hayatına yeni bir anlam arayan on adam karşı karşıya geldi.
Suçlular korkmuyordu.
'Merak etme, usta,' dediler. 'En kötü ihtimalle hak ettiğimize kavuşuruz.'
Ve kılıçlarını çektiler.
Savaş başladı. Ve bitti.
Eşkıyalardan onlarcası öldü, kalanlar ise kaçtı. Suçlular yılmadan savaştı ve kahraman olarak öldüler. Son anlarına kadar Tanrı Pogrit'in onları affettiğini gösteren o kutsamayı beklediler. Fakat kutsama hiçbir zaman gelmedi.
Geriye sadece ben kaldım. Dünyada hiçbir değeri olmayan yaşlı bir adam. Kahramanları gömdüm ve şehre doğru gittim. Herkese o geçitte olanları anlattım. Suçlu olarak baktıkları kahramanların adlarını cesurca haykırdım. Fakat ne bana kulak asan oldu ne de o geçide uğrayan. Halk, yalnızca eşkıyalar geri dönmediği için tanrılara teşekkür etti.
Pişmanım. Keşke bu çocuklara gerçeği açıklayabilseydim. Ben de bir suçluydum. O kılıçları çalmıştım. Hayatımda ilk defa bir kılıcın kabzasını tuttum. O sopaları ben kesmedim. Sopalar, uzun süre eğitimde kullanıldıkları için zaten çoktan yıpranmıştı."
This story, taken from Pelagion Mythology, has been transcribed from an inscription read by Ignarus historian Gilbert Philia on a grave on Orien Island.
[Author's Note: I was wandering freely across Orien Island with no particular destination in mind. My feet led me onto a road that connected to Taren City, the island’s capital. I followed this road, wrapped and overgrown as if nature had meant to hide it, and came upon nine nameless graves. Eight of these nine graves bore symbols and carvings representing Pogrit, the god of justice. On the ninth grave, a single story was inscribed. I began to read with curiosity.]
"Nine 'criminals' condemned to execution by the law had fled into the forest that lined this road to escape their death. Their crimes may have been grave, but their souls were light and gentle. They too knew that the punishment they deserved was execution. Yet they could not face justice. They begged the god Pogrit for mercy hundreds of times, but their cries were never answered.
For weeks they hid within the forest. Perhaps no one was even looking for them. Yet they kept on hiding with resolve. One day they noticed that a crowd of people was passing along this road that cut through the forest where they hid. Their intentions were clear from their stride, even from their very presence. They were bandits; their targets were the defenseless settlements beyond Taren City. The nine criminals watched carefully as these bandits, ready to take the lives of every innocent for the sake of their greed. Each of them wanted to stop them, yet none could bring themselves to act. After all, what difference was there between them?
Before long, the sounds of the horror wrought by the bandits reached the nine criminals’ ears. They wished to turn their backs and turn a blind eye to the slaughter. But their hearts would not allow it. Yes, they may have been as guilty as those bandits, but they had not lost their humanity. The bandits began to return the way they had come, leaving behind the ruin they had made with their own hands. As they went, they discussed when they would come again. They had given themselves a month. In a month’s time they would bring the same terror once more upon the wretched folk that even the city guards did not care for.
Everyone who had suffered the bandits’ wrath knew they would return one day. But only these nine criminals, sentenced to death, knew exactly when they would return. Though they wished to go to the city and tell what they had learned, they knew they would be captured the moment they arrived. Yet they could not stand by while the innocent were slaughtered again. So they made a decision: when the bandits passed this way in a month, they would stop them themselves. Perhaps if they succeeded, the god Pogrit would forgive them.
They began to train themselves with sticks in their hands. Their hearts were as brave as any warrior’s, but their bodies were wanting. It was certain they would be helpless against the bandits’ battle-hardened bodies. In the face of this bitter truth, they desperately asked the god Pogrit for help.
'Noble Pogrit… We know we fled from what was right. We repent of it every day. But we are not gods; we are human, and we fear death. Help us so that we may pay our debt by giving life to others!'
They received an answer to their prayers of the night with the rain that fell in the morning. An old man’s wagon had gotten stuck in the mud on the road. Inside the wagon were swords that gleamed even in the rainy gloom. The nine criminals wished to tell the old man their troubles and their story, but they thought no one would show empathy for criminals like them. As a last resort, they threatened the old man with their sticks to hand over the swords in the wagon.
The old man smiled mockingly at the threats and drew the sword at his belt, shattering the nine criminals’ nine sticks to pieces. The criminals were astonished, but they were not afraid. For it was clear that this old man was an experienced warrior—and a warrior who carried a great many swords at that.
They threw the broken sticks in their hands to the ground and, with one last hope, told him their story and their purpose. The old man listened to them with understanding and then shared his own story. He was a swordsman. His beloved student had once been a sinner too, just like these nine criminals. Despite that, he had accepted him. When his student had become a swordsman like himself, the old man had decided to retire. He was on his way to sell all his swords to live a quiet, contented life.
The old man described these nine criminals as diamonds covered in mud, no different from his own student. He decided to train them with real swords and technique until the time when the bandits would return.
A month passed and at last the time came. The bandits would return today with their axes and their terror. The nine criminals stood side by side and, under the swordsmith’s watch, blocked the road. The bandits appeared before them. Their numbers had grown; they had grown stronger with what they had plundered. A band of fifty bandits faced ten men seeking new meaning in their lives.
The criminals were not afraid.
'Do not worry, master,' they said. 'At worst, we shall receive what we deserve.'
And they drew their swords.
The battle began. And it ended.
Dozens of the bandits fell; the rest fled. The criminals fought without flinching and died as heroes. Until their last moments they waited for that blessing that would show the god Pogrit had forgiven them. But the blessing never came.
Only I was left. An old man of no worth in this world. I buried the heroes and set out for the city. I told everyone what had happened at that pass. I cried out the names of those they had seen as criminals, yet were heroes. But none lent me an ear, and none came to that pass. The people thanked the gods only because the bandits did not return.
I am sorry. I wish I could have told these children the truth. I too was a criminal. I had stolen those swords. It was the first time in my life I had held a sword’s hilt. I did not cut those sticks. The sticks had already been worn from long use in training."